Celem LPDF jest ochrona i promocja dzieł, które w wyjątkowy sposób współtworzyły polskie dziedzictwo kulturowe. Lista ma podkreślać rolę filmu jako medium kształtującego świadomość społeczną i artystyczną, a także dokumentującego historię i przemiany kulturowe.
W jubileuszowym roku 70-lecia Filmoteki Narodowej do rejestru wprowadzono 70 filmów. Uroczyste ogłoszenie listy odbyło się 27 października 2025, w Światowy Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego. Najstarszym wyróżnionym dziełem została Pruska kultura (1908) Mojżesza Towbina. Zawarte na liście tytuły musiały mieć co najmniej 20 lat, w związku z czym najmłodszą produkcją na liście jest „Wesele” Wojciecha Smarzowskiego z 2004 r. Zdecydowano również, że jeden reżyser mógł się pojawić maksymalnie dwukrotnie – w ten sposób wyróżniono Aleksandra Hertza za „Bestię” (1917) i „Ludzi bez jutra” (1919), Krzysztofa Kieślowskiego za „Amatora” (1979) i „Gadające głowy” (1980) oraz Andrzeja Wajdę za „Popiół i diament” (1958) i „Człowieka z marmuru” (1977).
Od roku 2026 lista będzie systematycznie rozszerzana – co roku dodawanych zostanie kolejne dziesięć tytułów. Część wyborów odbędzie się w drodze plebiscytu, co pozwoli publiczności współtworzyć zestawienie i aktywnie uczestniczyć w budowaniu kanonu polskiego dziedzictwa filmowego.
LPDF to nie tylko archiwum najważniejszych dzieł, ale także narzędzie edukacyjne i promocyjne. Ma inspirować do odkrywania klasyki polskiego kina, przypominać o jego różnorodności i wpływie na kulturę, a także zachęcać do dyskusji o roli filmu w życiu społecznym.
