To przestrzeń, w której dzieci nie są odbiorcami sztuki, lecz jej współtwórcami, a galeria zmienia się w miejsce działania, negocjacji i wspólnego budowania. W salach wystawowych wyrosło małe miasto z placem, uliczkami i konstrukcjami inspirowanymi gdańską architekturą. Nie ma tu wyznaczonej trasy zwiedzania ani jednego właściwego sposobu korzystania z przestrzeni – to najmłodsi decydują, jak wygląda ich miasto. Budują, zmieniają, ustalają zasady, rozwiązują konflikty i uczą się odpowiedzialności zarówno za miejsce, jak i za siebie nawzajem.
Projekt nawiązuje do legendarnego eksperymentu duńskiego artysty Palle Nielsena z 1968 roku, który jako pierwszy oddał muzeum dzieciom, pokazując, że zabawa może być narzędziem budowania społeczeństwa. Po blisko sześćdziesięciu latach ta idea powraca w nowej odsłonie, zyskując wyjątkową aktualność w świecie zdominowanym przez ekrany, indywidualizm i coraz większe tempo życia. „Modele wspólnoty” stawiają pytania, które dotyczą nas wszystkich: czy projektujemy miasta z myślą o dzieciach, czy najmłodsi mają realny wpływ na przestrzeń, w której dorastają, czy instytucje kultury mogą być miejscem współtworzenia, a nie tylko oglądania, oraz jak wychowywać do odpowiedzialności, współpracy i zaufania. To wystawa, która łączy sztukę, architekturę, pedagogikę i psychologię społeczną, pokazując, że wspólnota nie powstaje dzięki instrukcjom, lecz dzięki doświadczeniu bycia razem.
Źródło: GCSW
